Jubilatki z medalem marszałka | Województwo Kujawsko-Pomorskie

Historie pani Bolesławy, pani Pelagii, pani Marianny Trawińskiej i pani Marianny Woźniak pokazują, jak różne mogły być drogi kobiet urodzonych przed stu laty. Wszystkie doświadczyły trudnych lat wojny, powojennej odbudowy i codziennej pracy, a ich życie na trwałe związało się z kujawsko-pomorską ziemią. Ich wspólnym doświadczeniem była siła, wytrwałość i umiejętność mierzenia się z przeciwnościami losu. Dziś mogą spoglądać na świat z perspektywy stu lat, które przyniosły ogromne zmiany społeczne, obyczajowe i cywilizacyjne. Ich wspomnienia są cennym świadectwem historii minionego wieku. Jubilatki otrzymały Medal Marszałka Województwa Unitas Durat Palatinatus Cuiaviano-Pomeraniensis.

– Niech dobroć, którą obdarzały Panie innych, powraca wzmocniona troską, serdecznością i uwagą bliskich. Niech każdy dzień przynosi radość, miłość i wsparcie – przekazał w okolicznościowych życzeniach marszałek Piotr Całbecki.

Bolesława Piórkowska urodziła się 30 sierpnia 1926 roku w Dudach Puszczańskich (województwo warmińsko-mazurskie), a jej rodzice Anna i Walenty Bałdygowie po przeprowadzce osiedlili się na stałe w województwie kujawsko-pomorskim. Wychowywała się z bratem Bolesławem i ukończyła trzy klasy szkoły podstawowej, jednak jej edukację przerwał wybuch II wojny światowej. Mając 16 lat, została wywieziona na roboty przymusowe do niemieckiej rodziny, a doświadczenie to stało się jednym z najtrudniejszych przeżyć jej młodości. Po wojnie wyszła za mąż i wraz z mężem prowadziła w Konojadach (powiat brodnicki) ośmiohektarowe gospodarstwo, zajmując się hodowlą zwierząt i uprawą ziemi. Pani Bolesława przez lata angażowała się także w życie lokalnej społeczności – prowadziła kółko różańcowe i należała do koła gospodyń wiejskich. Po śmierci męża i brata otoczyła ją troską bratanica Grażyna wraz z rodziną, z którą seniorka jest dziś blisko związana. Dziś mieszka w Lębarku (powiat brodnicki). Medal, pani Bolesławie wręczył radny województwa Paweł Zgórzyński.

Pelagia Osińska przyszła na świat 2 września 1926 r., przez większą część życia związana była z Kowalewem Pomorskim, a wychowała się w Wielkim Pułkowie (powiat wąbrzeski) w rodzinie Leokadii i Józefa Piotrowskich, którzy prowadzili gospodarstwo rolne. Była jednym z dziewięciorga dzieci, a po śmierci ojca jeszcze przed wybuchem wojny ciężar wychowania licznej rodziny spoczął na jej mamie. W czasie okupacji niemieckiej pani Pelagia wraz z mamą i ośmiorgiem rodzeństwa została wywieziona do Niemiec na roboty przymusowe, skąd rodzina wróciła do Polski w 1946 roku. Po wojnie rozpoczęła dorosłe życie w Kowalewie Pomorskim i przez wiele lat pracowała jako kucharka. Dwukrotnie wychodziła za mąż, a z rodziną doczekała się czworga dzieci – dwóch córek i dwóch synów – oraz dziesięciorga wnucząt i trzynaściorga prawnucząt. W 2000 roku przeprowadziła się do Brzozówki (powiat toruński), gdzie mieszka do dziś z córką Teresa i jej rodziną. Jest osobą samodzielną, spokojną i zainteresowaną tym, co dzieje się w kraju i na świecie. Lubi spędzać czas w domu, oglądać telewizję i czytać gazety. Medal jubilatce wręczył radny województwa Jacek Gajewski.

Marianna Trawińska spędziła dzieciństwo w rodzinie Weroniki i Szczepana Przybylskich prowadzących gospodarstwo rolne, urodziła się 1 września 1926 r. w Seroczkach w powiecie aleksandrowskim. Po ukończeniu szkoły podstawowej w Straszewie (koło Konecka) rozwijała swoją pasję do krawiectwa i w latach 1948–1949 ukończyła w Toruniu Żeński Kurs Kroju, Szycia i Modelowania, zdobywając zawód krawcowej. W czasie wojny wraz z rodziną pracowała na gospodarstwie niemieckiego właściciela w Poczałkowie (powiat aleksandrowski), a po wojnie rozpoczęła nowe życie, wychodząc w 1950 roku za mąż za Adama Trawińskiego. Małżonkowie doczekali się sześciorga dzieci: trzech synów i trzech córek. Rodzina przez kolejne lata powiększyła się o czternaście wnucząt, dwadzieścia dwoje prawnuczęta i jedną praprawnuczkę. Pani Marianna aktywnie uczestniczyła w życiu lokalnej społeczności, należała do koła gospodyń wiejskich i śpiewała w zespole ludowym, a jej wielką pasją przez całe życie pozostało szycie. Szczególnie ważne były dla niej wnuki, którym podczas wakacji piekła domowy chleb i bułeczki, organizowała zabawy, opowiadała bajki i śpiewała piosenki. Ciepła, szczera, pomocna i oddana rodzinie, przez całe życie pielęgnowała bliskość z najbliższymi i sąsiadami, a dziś z dumą patrzy na kolejne pokolenia swojej rodziny. Wicemarszałek województwa Aneta Jędrzejewska wręczyła jubilatce marszałkowski medal Unitas Durat.

Marianna Woźniak urodziła się 6 września 1926 r. całe swoje życie związała z województwem kujawsko-pomorskim, wychowując się w Wielkiej Kloni (powiat tucholski) w rodzinie Józefa i Genowefy, którzy prowadzili piętnastohektarowe gospodarstwo rolne. Jej dzieciństwo przerwała II wojna światowa, a w maju 1942 roku cała rodzina trafiła do obozu przesiedleńczego w Potulicach (powiat nakielski), gdzie pani Marianna straciła mamę, a rok później brata. Jednym z najbardziej dramatycznych wydarzeń jej życia była sytuacja, w której miała zostać rozstrzelana, lecz przed śmiercią uratowała ją strażniczka, ukrywając ją w łóżku. Po wojnie wróciła w rodzinne strony, a za swoje wojenne doświadczenia została uhonorowana Krzyżem Oświęcimskim oraz tytułem Dziecka Potulic. W wieku 46 lat wyszła za mąż za wdowca Ildefonsa Woźniaka i przez lata wspólnie z nim prowadziła gospodarstwo rolne, pozostając także blisko jego dzieci z pierwszego małżeństwa. Pani Marianna jest osobą skromną, spokojną i głęboko wierzącą, szczególnie ceni ciszę, słuchanie radia oraz pieśni religijne, a mimo utraty wzroku w jednym oku przez całe życie zachowała pogodę ducha. Od 34 lat otacza ją troskliwą opieką siostrzenicy Mieczysławy, z która mieszka w Tucholi. Z jubilatką spotkał się radny województwa Jarosław Katulski.

Rodziny mieszkańców regionu, którzy w najbliższym czasie kończą sto lat, a także starszych, zachęcamy do kontaktu pod numerem telefonu 56 62 18 344 i adresem e-mailowym: stulatkowie@kujawsko-pomorskie.pl

Ciekawostki o kujawsko-pomorskich stulatkach: