Zofia Gontarek
urodziła się 19 stycznia 1926 r. w Rakutowie (powiat włocławski w gminie Kowal) jako drugie dziecko Bolesława i Anny (z domu Kawka) Żabeckich. Jej o dwa lata starszy brat Tadeusz prowadził później gospodarstwo we wsi Rakutowo. Rodzina od pokoleń zawodowo zajmowała się rybołówstwem, dzierżawą jezior i gospodarowaniem na nich, pozyskując i sprzedając nie tylko ryby, ale bardzo poszukiwaną wtedy trzcinę oraz maty trzcinowe.
Ojciec pani Zofii zmarł przedwcześnie po wypadku przy pracy na Jeziorze Rakutowskim. Po śmierci Bolesława jego żona Anna wyszła powtórnie za mąż za Bronisława Matusiaka. Małżonkowie wspólnie prowadzili gospodarstwo rolne.
Zofia uczyła się najpierw trzy lata w wiejskiej szkole podstawowej w Rakutowie, potem w szkole Kowalu. Uczyła się chętnie i mogła pochwalić się bardzo dobrymi wynikami. Naukę szkolną przerwał wybuch II wojny światowej. Podczas okupacji trzynastoletnia Zofia uczyła się sama z podręczników starszego brata.
Niemcy wysiedlili jej rodzinę z gospodarstwa i rozebrali rodzinny dom z budynkami gospodarczymi. Zofia wkrótce została zatrudniona w gospodarstwie Niemki Olgi Wagner, której mąż został wcielony do Wehrmachtu. Pracowała tam do końca wojny z trzymiesięczną przerwą na kopanie okopów w okolicach Nasiegniewa (powiat włocławski).
Rodzina Żabeckich po wojnie nie miała dokąd wrócić, a pod dach przyjęli ich sąsiedzi. Z pomocą i wsparciem przyjaciół, sąsiadów i rodziny rozpoczęli budowę nowego domu.
W roku 1950 pani Zofia wyszła za mąż za mistrza krawieckiego Tadeusza Gontarka, który prowadził warsztat krawiecki, szkolił uczniów i wspólnie z żoną niewielkie początkowo gospodarstwo rolne. Małżonkowie wychowali trójkę dzieci: Krzysztofa (1950), Annę (1953) i Marię (1958).
Nestorka dzieliła czas między obowiązki rodzinne a pracę dla społeczności wiejskiej Rakutowa, gminy i miasta Kowal, powiatu i dawnego województwa włocławskiego. W marcu 1962 r. zainicjowała powstanie Koła Gospodyń Wiejskich (KGW) w Rakutowie i została jego wieloletnią przewodniczącą. W chwili powstania koło liczyło 18 osób, a w 1984 roku miało już 80 członkiń.
Pani Zofia pracowała także społecznie w Gminnej Spółdzielni w Kowalu, Banku Spółdzielczym Kowal oraz WZGS Włocławek. Za swoje zaangażowanie na rzecz lokalnej społeczności była wielokrotnie nagradzana przez władze regionu.
Od śmierci męża Tadeusza mieszka we Włocławku w będąc pod opieką najbliższej rodziny. Jest osobą niebywale przyjazną, pogodną, z dużym poczuciem humoru. Nestorka doczekała pięciorga wnucząt i dwójki prawnucząt.
Beata Krzemińska
rzecznik prasowa Urzędu Marszałkowskiego
styczeń 2026 roku.