Krystyna Nadolna (z domu Stańczyk)
urodziła się 23 marca 1926 roku we wsi Piasków w województwie kieleckim, w rodzinie rolników Bolesława Stańczyka i Pauliny z domu Myśliwiec. Była czwartym dzieckiem w rodzinie. W 1932 roku rodzice sprzedali gospodarstwo i przenieśli się na Pomorze, do powiatu chełmińskiego. Szkołę powszechną ukończyła w Rybieńcu w czerwcu 1939 roku. Duży wpływ na jej dalsze życie miała nauczycielka Julia Kochańska, która zaszczepiła w niej marzenie o pracy pedagogicznej. Plany dalszej nauki w gimnazjum w Chełmnie przerwał wybuch II wojny światowej.
Podczas okupacji niemieckiej Krystyna Nadolna wraz z rodziną została aresztowana w październiku 1941 roku i osadzona w toruńskim obozie zwanym „Szmalcówką”. Później trafiła do obozu w Potulicach, gdzie panowały bardzo trudne warunki bytowe. W obozie przeżyła epidemię duru brzusznego oraz ciężką pracę przymusową. W 1943 roku została skierowana do prac rolnych, a następnie pracowała w zakładzie lotniczym, gdzie zajmowała się nitowaniem elementów samolotów. W styczniu 1945 roku, podczas ewakuacji obozu, wraz z innymi więźniami wyruszyła pieszo w trudną drogę powrotną. Po wielu dniach marszu dotarła w rodzinne strony i wróciła do opuszczonego gospodarstwa.
Po wojnie rodzina musiała odbudować swoje życie niemal od początku. Krystyna Nadolna pomagała w prowadzeniu domu, jednak wciąż myślała o zdobyciu wykształcenia. W 1951 roku została przyjęta na kurs nauczycielski w Chełmnie, który ukończyła z wyróżnieniem. W 1952 roku rozpoczęła pracę w siedmioklasowej szkole w Papowie Biskupim jako nauczycielka nauczania początkowego. Jednocześnie kontynuowała naukę, kończąc Liceum Pedagogiczne w Grudziądzu.
W kolejnych latach rozwijała swoją karierę pedagogiczną. Pracowała jako nauczycielka w Linowcu, a następnie podjęła studia w Studium Nauczycielskim na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, które ukończyła w 1962 roku z wyróżnieniem. W tym samym czasie rozpoczęła pracę jako instruktor metodyczny w Szkole Ćwiczeń w Chełmnie. W 1963 roku wyszła za mąż za Jana Nadolnego.
W następnych latach pełniła funkcję metodyka nauczania początkowego oraz wizytatora metodycznego klas I–IV w Chełmnie i powiecie chełmińskim. W 1977 roku ukończyła studia magisterskie w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Bydgoszczy. Rok później została wizytatorem metodycznym w Kuratorium Oświaty i Wychowania w Toruniu, gdzie nadzorowała pracę szkół w regionie. Po czterech latach pracy przeszła na emeryturę po trzydziestu latach pracy w zawodzie nauczyciela.
Za działalność dydaktyczną i społeczną otrzymała liczne nagrody i odznaczenia, w tym nagrody Ministra Oświaty, Złoty Krzyż Zasługi, Srebrny Krzyż Oświęcimski oraz Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.
Po przejściu na emeryturę zajęła się pisaniem wspomnień oraz wierszy inspirowanych własnymi przeżyciami, historią Polski, wydarzeniami społecznymi i życiem codziennym. Jej twórczość była prezentowana m.in. podczas spotkań byłych więźniów obozu w Potulicach oraz w lokalnej prasie. Swoją działalnością i twórczością starała się zachować pamięć o trudnych doświadczeniach wojennych oraz przekazywać je kolejnym pokoleniom.
Beata Krzemińska
rzecznik prasowa Urzędu Marszałkowskiego