Stefania Piekarska (z domu Trzcińska)
Stefania Piekarska (z domu Trzcińska) urodziła się 15 lutego 1926 roku w miejscowości Babiec Wrzosy – kolonii położonej na terenie dzisiejszego województwa mazowieckiego, w powiecie sierpeckim (w latach 1975–1988 miejscowość należała do województwa płockiego). Tam spędziła dzieciństwo i młodość.
Jej rodzicami byli Helena i Władysław Trzcińscy. Wychowywała się wraz z bratem Stanisławem oraz siostrą Władysławą. Ukończyła szkołę podstawową w Babcu Wrzosy.
Dzieciństwo pani Stefanii przypadło na dramatyczny okres II wojny światowej i stało się żywym świadectwem historii widzianej oczami dziecka. Wojna brutalnie przerwała jej młodość. Doświadczyła głodu, strachu oraz konieczności podejmowania odpowiedzialnych, dorosłych decyzji. Mimo młodego wieku angażowała się w pomoc innym – ratowała osoby pochodzenia żydowskiego, działała w konspiracji oraz utrzymywała łączność z Armią Andersa. Została również wywieziona na przymusowe roboty, gdzie pracowała ponad siły w nieludzkich warunkach. Okres wojenny oznaczał dla niej przerwanie edukacji, rozłąkę z rodziną oraz codzienną walkę o przetrwanie.
Po wojnie związała swoje życie z Bogdanem Piekarskim, który został jej mężem.
Niezależnie od trudnych doświadczeń, w jej sercu zawsze gościła radość. Pani Stefania jest osobą cierpliwą, pogodną i wrażliwą, dostrzegającą piękno nawet w najdrobniejszych przejawach codzienności. Troska o innych była i pozostaje dla niej priorytetem. Jej dobroć, spokój i pogoda ducha pozostawiają trwały ślad w sercach osób, które mają szczęście przebywać w jej otoczeniu.